بابابابا.....ماما...

از دو شب پیش کاملا بَبَبَبَبَ گفتنت تبدیل به بابابابابابا... شده.

الهی فدات بشم...

بعد از کلی انتظار از دو شب پیش ( 24/10/90) متوجه شدیم که برای یه چند لحظه ماما گفتی، تمام روز رو که شارژ و خوشحال  هستی، دائما در حال بابابابابا گفتن هستی و وقتی زمان خواب به علاوه شیر خوردنت می رسه شروع به ماماماما گفتن می کنی ولی یه مدت کوتاه...

وقتی برای اولین بار متوجه ماما گفتنت شدم، به قدری خوشحال شدم که خدا می دونه...

فکر می کردم که اگه ماما رو ازت بشنوم، این قدر ماچ و بوسه ات می کنم که گریه ات بیافته، ولی وقتی این کلمه رو ازت شنیدم دلم یه جورایی لرزید و یه لحظه احساس ترس کردم که آیا واقعا لایق این کلمه هستم؟؟؟

خدا رو هزار بار شکر کردم که زنده بودم و چنین روزی رو دیدم که فرزندم، پاره تنم من رو با ماما گفتن صدا می کنه...

خدا جون به اندازه ستاره های آسمون ازت ممنونم که سارینا رو صحیح و سالم به ما هدیه دادی.

وقتی فکر می کنم و می بینم  چه قدر آدم هایی هستند که دوست دارن برای یه لحظه هم شده جای من باشن و لذت مادر بودن رو بچشند، واقعا شرمنده می شوم که چه نعمت بزرگی رو خدا به من داده و من بعضی مواقع یادم می ره و غفلت می کنم...

خدای من، خدای سارینا ، برای یه لحظه هم ما رو به حال خودمان رها نکن...

خدا جون، هر کسی که آرزوی مادر شدن رو داره، اونها را به آرزوشون برسون، نا امیدشون نکن و کام اونها رو با مادر شدن، شیرین کن. آمین...

خدایا خیلی مهربونی، ازت می خوام سارینای من رو حفظ کنی و ما رو شکر گذار این نعمت های بزرگت قرار بدی...